Het openbaar woningenbestand uitbreiden en een nieuw evenwicht brengen in de gewestelijke spreiding van sociale en openbare woningen

06/09/2011

De BBRoW, maar ook verschillende parlementairen, vroegen al een hele tijd aan de Staatsecretaris voor Huisvesting en de Brusselse regering om nu eens duidelijk te definiëren wat ze bedoelden met “het vastleggen van een norm van 15% kwaliteitsvolle woningen in openbaar beheer en met sociaal oogmerk op het grondgebied van alle gemeenten tegen 2020”.

Eindelijk. Twee jaar na het opstellen van het Brusselse regeerakkoord
heeft de Brusselse regering ‘akte genomen’ van wat we moeten verstaan onder ‘woningen in openbaar beheer en met sociaal oogmerk’.
Op 12 mei 2011 is dat dus eindelijk gebeurd en weten we dat de volgende woningen in rekening zullen worden gebracht:

– de sociale woningen beheerd door de Openbare Vastgoedmaatschappijen
onder voogdij van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest;

– de woningen beheerd door de plaatselijke openbare besturen (gemeenten
en OCMW’s);

– de woningen die deel uitmaken van het patrimonium van de sector van de
sociale verhuurkantoren;

– de huurwoningen beheerd door het Brusselse Woningfonds;

– de woningen die zijn verworvan via een hypothecaire lening van het
Brusselse Woningfonds (met uitzondering van de woningen die opnieuw verkocht werden door hun eigenaar);

– de woningen gerealiseerd door de GOMB.

Volgens cijfers van het kabinet Doulkeridis bereiken 8 Brusselse gemeenten (Brussel, Molenbeek, Watermaal-Bosvoorde, Evere, Ganshoren, Anderlecht, St Joost-Ten-Noode, Koekelberg) met die definitie nu al de 15%.

De BBRoW is het totaal oneens met deze veel te ruime en algemene definitie.
Alle types van woningen en doelpublieken worden op één hoop gegooid zonder enig onderscheid en het Gewest blijft onduidelijk over haar prioriteiten. Op die manier krijgen sommige gemeenten die reeds 15% zogezegd realiseren van het Gewest het signaal dat ze eigenlijk geen openbare woningen meer moeten realiseren, terwijl andere gemeenten kunnen kiezen om enkel middelgrote koopwoningen te realiseren op de 15% te bereiken. Erg.

De BBRoW pleit er daarom voor dat er per gemeente een gedetailleerd ‘huisvestingsobjectief’ wordt opgesteld waarin, in functie van ondermeer het huidige aanbod, de sociale vraag op gewestelijk vlak, in detail wordt vastgelegd welk type woningen er moeten worden gerealiseerd voor welk type bewoners.

Bovendien heeft bovenstaande definitie op dit moment nog altijd geen enkele normatieve kracht, om de gemeenten te verplichten om
werk te maken van deze norm en het Gewest te verplichten om keuzes
te maken in haar woningbeleid. Die wettelijke norm en de gedetailleerde
gemeentelijke huisvestingsobjectieven die de BBRoW eist, moeten worden
opgenomen in het Gewestelijk Plan voor Duurzame Ontwikkeling. In het regeerakkoord is trouwens voorzien dat het GPDO een verplichtend karakter moet krijgen voor alle openbare administraties.

Bijlagen