De huurprijzen omkaderen met richthuurprijzen

17/01/2013

“De situatie van de huurders op de Brusselse huurmarkt is ronduit catastrofaal.”

Neen, het is niet de BBRoW die nog maar eens een alarmkreet slaakt, maar wel het Observatiecentrum van de Huurprijzen 2011 dat de huurprijzen op de Brusselse privémarkt vergeleken heeft met de beschikbare inkomens van de bevolking. Die vergelijking levert onthutsende cijfers op. De helft van de Brusselse gezinnen heeft toegang tot nog geen 10% van de private huurmarkt, wanneer ze niet meer dan 30% van hun inkomen aan de huur willen besteden.

In de praktijk kunnen de gezinnen met een laag inkomen die keuze niet maken en dus besteden ze veel meer dan 30% van hun inkomen aan de huur, versta tussen de 40% en 60%.

In het Brusselse regeerakkoord heeft de Brusselse regering zich nochtans voorgenomen om werk te maken van een omkadering van de huurprijzen door het opstellen van referentiehuurprijzen en door eigenaar-verhuurders via ondermeer fiscale maatregelen aan te sporen om die referentiehuurprijzen te hanteren.

Waar staan we vandaag met dit ?

Staatssecretaris voor Huisvesting, Christos Doulkeridis, heeft aan het Observatiecentrum voor de Huisvesting opgedragen om een studie te realiseren over huurrichtprijzen per wijk met daarbij de volgende vragen : welke elementen zijn van belang in het vastleggen van de huurprijs (oppervlakte, uitrusting, ligging, …). Welke waarde moeten we geven aan die kenmerken ?

Die studie is ondertussen afgerond en een voorstel van ‘indicatieve huurprijzen’ werd door de Brusselse regering in juli 2012 goedgekeurd. Opvallend is dat de Staatsecretaris niet meer spreekt over huurrichtprijzen maar dat hij nu de term ‘indicatieve huurprijzen’ gebruikt. Hij wil geen tabellen met richtprijzen per wijk bekendmaken omdat dit in de huidige situatie waarin de Brusselse regering aan privéverhuurders geen huurprijzen kan opleggen, vooral een prijsverhogend effect zal hebben. De bedoeling is wel om ‘indicatieve huurprijzen’ te gebruiken in combinatie met andere instrumenten, zoals een verlaging van onroerende voorheffing voor verhuurders die een huurprijs vragen die lager ligt dan een nog te bepalen percentage van de ‘indicatieve huurprijs’ of een huurtoelage voor huurders op de privé-markt die al lange tijd op de wachtlijst staan voor een sociale woning of voor vrouwen (met kinderen) slachtoffer van geweld. Maar op de concrete uitwerking van die instrumenten is het nog altijd wachten.

We staan met andere woorden op dit moment nog ver van een daadwerkelijke omkadering van de huurprijzen. Volgens de BBRoW is trouwens de onroerende voorheffing, die voor een doorsneewoning in Brussel zowat 700 euro per jaar bedraagt, een te kleine basis om aan de verhuurder fiscale voordelen te geven en hem zo aan te moedigen de huurprijs te beperken. Een echte omkadering van de huurprijzen zou erin bestaan dat de regering in de woninghuurwet, die in 2014 wordt geregionaliseerd, voorziet dat ze referentiehuurprijzen dwingend kan opleggen en aan de huurder de mogelijkheid geeft om bij een gewestelijke paritaire huurcommissie een te hoge huurprijs aan te vechten. Hier ligt voor de Brusselse regering de echte uitdaging.

Hierbij vindt u de gedetailleerde tabellen van de woonbarometer van december 2012.

Voorlopig in het Frans, de Nederlandse vertaling volgt.

Bijlagen